Претстави

„ЛИБЕРТАНГО“ – балетска претстава

„ЛИБЕРТАНГО“ – балетска претстава

Гостување на Македонската Опера и Балет

Кореографија: Сабрина Боско (Италија)

Либрето и режија: Наташа Поплавска

Костим и сцена: Александар Ношал

Подела:

Асунта Манети (мајка на Пијацола): Александра Мијалкова

Висенте „Нонино“ Пијацола (татко на Пијацола): Васил Чичијашвили (Грузија)

Мариа Ниевес (танго танчарка): Мими Поп Алексова Атанасовска

Хуан Карлос Копен (танго танчар): Игор Веланоски

Карменита Калдертон (последната жена на Пијацола): Наташа Јосифовска

Деде Волф (првата жена на Пијацола): Саша Евтимова

3 гангстери и танго танчари: Ендру Кук (Англија), Јан Кисилев, Мирослав Митрашиновиќ

Пијацола – дете: Марко Здравковски

Пијацола млад: Ендру Кук (Англија)

Пијацола стар: Драган Кочоски

ЛИБЕРТАНГО нè води низ приказна која ни го покажува создавањето и патот на тангото. Уличен танц што го достигнува пиедесталот на светската танц-сцена. Танго или танцот на страста, желбата, љубомората, љубовта, привлекувањето…

ЛИБЕРТАНГО на големиот Астор Пјацола, кој се раѓа токму во Буенос Аирес, каде што живее и твори музика, отвора нов правец на тангото наречен ново танго (Tango Nuevo). Со креативниот подем на овој редок и светски познат композитор со нови звуци се преплавуваат светската музичка и танцова сцена, а тангото го задржува своето високо значајно место. Музиката на Пјацола ги спојува џезот, класиката и музиката на трите народи: Италија, Шпанија и Аргентина. Живеејќи меѓу улицата, клубот, музиката и танцот, класиката, џезот, универзитетот и талентот, помеѓу Буенос Аирес и Париз, Астор Пјацола ја создава една од најубавите танго-композиции на 20 век, ЛИБЕРТАНГО.

ШЕКСПИРИЈАДА

Универзитет за аудивизуелни уметности ЕФТА Скопје

Испит по актерска игра 5

„ШЕКСПИРИЈАДА“

Класа по актерска игра на проф. Дејан Пројковски

                                                Асс. Андреј Цветановски

                                                Демонстратор – Марија Петреска

  1. Венецијански Трговец
  • Шајлок – Никола Јанев
  • Антонио – Андреј Лалчевски
  • Басанио – Кристијан Саздовски
  1. Макбет
  • Макбет – Андреј Лалчевски
  • Лејди Макбет – Марија Кондовска
  • Вештерки – Кристина Гиева

   Ванеса Тримчевска

   Марија Баркова

  • Банко – Матеј Стојковски
  1. Хамлет
  • Хамлет – Харис Салковски
  1. Ромео и Јулија
  • Ромео – Никица Јанковски
  • Јулија – Марија Баркова
  1. Ромео и Јулија
  • Ромео – Кристијан Саздовски
  • Јулија – Марија Кондовска
  1. Ричард – Лејди Ана

Ричард – Томе Станковски

Лејди Ана – Кристина Гиева

  1. Ричард – Елизабета

Ричард – Андреј Лалчевски

Елизабета – Марија Кондовска

  1. Макбет – Лејди Макбет

Макбет – Матеј Стојковски

Лејди Макбет – Марија Баркова

  1. Отело – Дездемона

Отело – Кристијан Саздовски

Дездемона – Ванеса Тримчевска

  1. Лир – Регана – Гонерила

Крал Лир – Матеј Стојковски

Регана – Кристина Гиева

Гонерила – Марија Кондовска

 

Ние сме од таков материјал, од кој и соништата се направени, и нашите мали животи се заокружени со сон! – Бура, Вилијам Шекспир

 

Ана Комнена

АНА ОД ВИЗАНТИЈА

Кога за протагонистката на својата пиеса ја избрал Ана Комнена, автентичната византиска принцеза од ХI/ХII век, Сашо Димоски не тргнал да пишува нешто што колоквијално би можело да се нарече „историска драма“, дури ни нешто што феноменолозите би го нарекле „драма на историјата“. Тој решил да нè вовлече во своевидната игра помеѓу она што очекуваме дека ќе го видиме и сето она неочекувано и „необично“ што, сплотени, треба да ни го произведат драмскиот текст и неговата комплексна театарска инсценација. Бидејќи секоја театарска инсценација се случува „во живо“, пред нашите очи, „сега и овде“, токму во мигот додека ја проследуваме, Ана Комнена на Димоски итро ја „прескокнува“ рамката од илјада години што би требало да нè делат од нејзиниот иницијален историски контекст и куражно ни ги отвора можностите за поинаква рецепција на сето она што го имплицираат нејзиното име, приказните за неа, аурата што го поддржува нејзиниот мит, нејзината книжевна оставнина… Пишувајќи ја „Ана Комнена“, Димоски не ги театрализира само некои од фактите што ја создаваат биографијата на една нестандардна историска персона, туку го истражува и она што теоријата на рецепција го нарекува хоризонт на очекување: имено, начинот на кој гледачите го декодираат таканареченото театарско уметничко дело.

Иако тоа ‒ можеби ‒ и не се гледа на прв поглед, пиесата на Димоски не ги театрализира драматичните епизоди од биографијата на Ана Коменена, туку доминантното прашање на нејзината егзистенција: нејзиното право на опстанокот и на (само)потврдувањето на сопствениот идентитет. Женскиот идентитет.

                                                                                                                Јелена Лужина

Автор на текст: Сашо Димоски

Режија: Ненад Витанов и Васил Зафирчев

Сценографија: Валентин Светозарев

Костимографија: Раде Василев

Автор на музика: Сашко Костов

УЛОГИ

Ана Комнена – Кети Борисовска

Учителот – Васил Зафирчев

Алексеј Комнен – Јордан Витанов

Ирина Комнена – Весна Димитровска Бобевски

Марија Аланска – Зорица П. Панчиќ

Јован Комнен – Жарко Спасовски

Исак Комнен – Александар Велјановски

Никифор Брени – Самоил Стојановски

Петар Хермит – Фаик Мефаилоски

Дандоло – Даријан Петров

Кинескиот трговец – Талија Настова

Константин Дука – Андреј Серафимовски

Водачот на актерите – Маја Љутков

Прв актер – Александар Ѓорѓиев

Втор актер – Кирил Гравчев

Трет актер – Марија Стефановска

Четврт актер – Румена Шопова