Автор
Олег и Владимир Преснјакови

Режија
Александар Ивановски

Сценографија
Крсте Џидров

Костимографија
Невена Тасева Петровиќ

Избор на музика
Александар Ивановски

Камера и монтажа
Данчо Стефкопв

Улоги
Роберт Ристов
Александар Ѓеорѓиев
Ѓорѓи Бисерков - Дампе
Кирил Гравчев
Кети Борисовска
Самоил Стојановски
Слободанка Чичевска
Кица Ивковска Велјановска
Маја Љутков
Љубе Терзиев
Стефанија Зизовска
Илина Чоревска
Роберт Ристов
Едмонд Сотир

Инспициент
Славиша Ѓеорѓиев

Светло Мајстор
Маријан Тодоровски

Тон Мајстор
Лазо Теов

Гардероба
Јулијана Ангеловска

Шеф на Сцена
Дејан Трипуновски

Реквизитер
Спасе Петрушев

Сценска Техника
Игор Гаврилов
Дејан Крстевски
Никола Пауновски
Ѓоре Павлов

Плакат и Програмче
Данчо Стефков

 

 

 

 


Какви нежни раце... Што, ни завидуваш? Се чудам на вашите години! Чудовишта... О! Види го ти него! Се прави паметен, шета со куферот... Колкупати сме го молеле да не доаѓа на работа со куче?! Па тоа им е во крвта, да командуваат, да владеат.

А зошто ти секогаш фотографираш? Се чувствувам како некој нечист пепелник. Добро, лулај се, лулај се. Нека се лула. Така страдаше додека не почна да носи потопло. Со мене е се во ред! Што сакате од мене?! Креветов ти чкрипи како лулашка... А зошто сето ова ни го кажувате? Тешко ни е да слушаме есенски ветрови. Со нив кога? Ние нели не сме прехрамбен супермаркет...

Зошто сите вие наеднаш, во даден момент станувате некако непослушни?... Ти ми пречиш, ми пречиш, ми го расипуваш потребното расположение... Зарем навистина толку ви врескам, што сите мене сешто денес ми изнакажавте? Не може да се управува со светот во кој толку често гинат обични луѓе, толку често и толку многу... Излегува, според вас, штом нешто еднаш ќе се случи, готово е, крај! Немој долго да спиеш, ќе ми отечат рацеве... Нозете на ноктите растат побрзо отколку на рацете...

Кај тебе е ужасен неред... А зарем не е чудно што повторно се сретнавме? Па, што има ново кај вас? Секој ден една иста одвратност! Ете гледаш, веќе ти се допаѓа ова... Кој прв ќе тргне во напад, тој ќе победи! Па што сега ние треба да правиме? Трчај, трчај, гаси! Што е, не сте уморни?! Каков ужас, каков ужас, кошмар! И никој не сака тоа да престане! И потоа пак од почеток! Од почеток! Ќе ја изненадам! Не, не, ќе ги пробие, гледам... Судбина, зарем не? Сега се стана практично и едноставно! И така на сите мозоците им се подуени како крофни, се им е досадно. И наивно би било да се мисли дека бомбата е поставена поради политичар или научник. Сеедно, никој никаде нема да стигне навреме. На работно место да и текне и вакво нешто да ни приреди! Во денешно време сите куфери треба да се претресуваат! Ние и порано сме го правеле тоа, па никогаш ништо не експлодирало! За тоа време светот можел да се преврти наопаку! Тоа ви е тој нејзин HAPPY BIRTHDAY!

Каква смисла има да се гаси пожарот во овој авион, да се спасува, кога утре ќе гори друг? А како јас ќе полетам? Зарем ние не летаме? Аеродромот е затворен. И, значи, јас сум покрај прозорот, а?

Врзете се, ќе ве молам, полетуваме. А и јас, и јас се врзав! Епа тогаш, догледање!

Баш би каснал нешто.

 

 

 

 

 

Copyright © NET STUDIO total production