Претстави

Лисистрата

„ЛИСИСТРАТА“

сезона 2018

од Аристофан

Место на дејството на претставата: плоштадот спроти „Акропол“. „Акропол“ во наводници бидејќи тоа не е Атинскиот Акропол, туку јавна куќа со име „Акропол“ во Н-тиот град.  Да, штрајкуваат проститутките од „Акропол“ кои се заклучиле внатре во борделот и не ги пуштаат мажите кај себе, додека бандите војуваат едни со други. Државните работи се превртувааат од нога на глава не заради рационални причини, туку заради штрајкот во борделот.

Хакоб Газанчјан

Режија и сценска адаптација: Хакоб Газанчјан

Сценограф: Хакоб Газанчјан

Асистент на сценографот: Софија Стојаноска

Костимограф: Катерина Чукниева

Избор на музика: Хакоб Газанчјан

ЛИКОВИ:

Лисистрата: Ирена Илиевска

Калоника: Марина Поп-Панкова

Мирина: Кети Борисовска

Лампита: Талија Настова

Стримидор: Самоил Стојановски

Филург: Драгана Босниќ

Пратеникот: Васил Зафирчев

Спартанскиот амбасадор: Жарко Спасовски

Кинесиј: Фаик Мефаилоски

Телохранители: Кире Ацевски и Ане Павлов

Времетраење: 70 минути

 

„ШУМАТА НА МОЕТО ДРВО“

„ШУМАТА НА МОЕТО ДРВО“

Продуцент: Северно од Импакт
Копродуцент: Театар „ЈХК-Џинот“
Премиера: 27.04.2017, Велес, Македонија

Режија: Александар Ивановски
Текст: Сашо Димоски
Игра: Васил Зафирчев
Композитор и изведба во живо: Сашко Костов

“Шумата на моето дрво” е поток на зборови и пулсирачки мускули кои отвораат поглед кон еден нестабилен свет. Таа е ноќна одисеја низ стомакот на една шума која умира, на еден човек кој се обидува да најде смисол во својот живот и во својот статус како туѓинец.

Со бели дробови исполнети со епски здив, преку полифонска карактеризација, неименуваниот лик нè соочува со нашите сопствени стравови, со стравот од самите себе, но главно со стравот од другите, таканаречениот “политички нихилизам на крајот на дваесеттиот век”, односно на зборот надвор од поделбата на двојното значење, на колективната историја и на индивидуалните приказни.

Може ли оваа метафоричка визија на другиот да нѐ натера да ја видиме нашата сопствена слика? Сликата првенствено на поединци длабоко стоичка и неразјаснета против осаменоста на другите? Карактерот кој зборува во оваа медитација е метонимичка фигура на исклучување преку која претставата зборува за “исклучениот”, за макрокосмосот на капиталистичкото општество во контраст со сеприсутните расположенија на еден човек како и секој друг.

Фестивалски настапи:
Интернационален театарски фестивал “БАБЕЛ, Трговиште, Романија
Интернационален театарски фестивал “МЛАД ОТВОРЕН ТЕАТАР”, Скопје, Македонија
Интернационален театарски фестивал “СТ БОМБ”, Сеул, Јужна Кореја
Интернационален театарски фестивал на античка драма “СТОБИ”, Велес, Македонија

Награди: Најдобра претстава на мала сцена, БАБЕЛ Фестивал, Романија

Јазик: Македонски јазик

Времетраење: 45 ‘

 

Синиот портокал

Во време на глобализација кога сакаме да ги надминеме табуата за разликата во бојата на кожата, националност и културните наследства кои ги носиме во себе, оваа драма топло ја брани неправдата која ја нанесуваме некогаш преку негативна, а некогаш преку позитивна дискриминација. Во оригиналната драма централен лик е афроамериканец, кој доаѓа од црнечкото гето и е болен од шизофренија. Оваа драма е уште и за современата психијатрија, со застарени методи на лекување и беспомошноста на докторите да ги лекуваат своите пациенти без седативи.  Ликови се Брус, Кристофер и Роберт. Брус е психијатар со помало искуство од Роберт, но многу е приврзан за својот пациент. Иако на двата еминентни психијатри би требало да им биде поважен животот на пациентот, бирократските правила, колегијалните местенки и ривалството во еден момент стануваат поважни од се.

Текст: Џо Пенхол

Режија: Александар Ивановски

Драматург: Катерина Момева

Сценографија: Филип Коруновски

Костимографија: Раде Василев

Автор на музика: Сашко Костов

Актери:

Самоил Стојановски

Жарко Спасовски

Фаик Мефаиловски